امام حسن عسگری(َع)

  پنج شنبه ۱۵/۱۲/۸۷ مصادف با   هشتم ربیع الاول سال ۱۴۳۰ قمری  سالروز شهادت امام حسن عسگری است به همین دلیل بر آن شدم که مختصر آشنایی با آن امام همام را در اینجا بیاورم امیدوارم که بتوانم با تهیه این مختصر حق مطلب را بجا آورده و در معرفی ان امام مظلوم مرتکب  کوتاهی نشوم.

 هشتم ربیع الاول سالروز شهادت امام حسن عسگری و آغاز دوران امامت حضرت امام مهدی(عج) است، در زمان امام یازدهم تعلیمات عالیه قرآنی، نشر احکام الهی و مناظره های کلامی جنبش علمی خاصی یافت و تجدید شد .

امام حسن عسگری (ع ) در سال 232هجری در مدینه چشم به جهان گشود . مادرش سوسن زنی لایق و صاحب فضیلت و در پرورش فرزند نهایت مراقبت را داشت تا حجت حق را آنچنان که شایسته است پرورش دهد . شهرت آن امام به عسگری زکی هادی ، سراج ، رفیق معروف است و مدفن امام  در شهر سامراء عراق میباشد.

دوران امامت

دوران عمر 29 ساله امام حسن عسگری به سه دوره تقسیم می شود : دوره اول 13 سال است که زندگی آن حضرت در مدینه گذشت . دوره دوم  10 سال در سامرا قبل از امامت، دوره سوم نیز نزدیک 6 سال امامت آن حضرت است.

دوره امامت حضرت عسگری با قدرت ظاهری بنی عباس رو در رو بود . خلفایی که به تقلید هارون در نشان دادن نیروی خود بلندپروازیهایی داشتند . امام حسن عسگری از شش سال دوران اقامتش ، سه سال را در زندان گذراند .

امام حسن عسگری در مدت شش سال امامت و ریاست روحانی اسلامی ، آثار مهمی  از تفسیر قرآن و نشر احکام و بیان مسائل فقهی و جهت دادن به حرکت انقلابی  شیعیانی که از راههای دور برای کسب فیض به محضر امام می رسیدند بر جای گذاشت .

در زمان  آن امام همام  تعلیمات عالیه قرآنی و نشر احکام الهی و مناظرات کلامی جنبش علمی خاصی  را تجدید کرد  و فرهنگ شیعی - که تا آن زمان شناخته شده بود - در رشته های دیگر نیز مانند فلسفه و کلام باعث ظهور مردان بزرگی چون یعقوب بن اسحاق کندی ، که خود معاصر امام حسن عسگری بود و تحت تعلیمات آن امام شد

نحوه شهادت آن حضرت

هنگامی که معتمد عباسی تمایل وعلاقه قلبی مردم را نسبت به امام حسن عسگری (ع) احساس نمود ویقین کرد که زندانهای متوالی مکرر نمی تواند ریشه های این محبت ومودت را از قلوب واعماق ضمیر مردم ریشه کن سازد ، وجود او را زنگ خطری به زوال حکومت خود تلقی کرد ، سعی وکوشش خود را در بر انداختن آن وجود پر فیض به کار انداخت وهمیشه در صدد چاره جوئی بود تا عاقبت نتیجه ی فکر او را به این مرحله انجامید که آن بزرگوار را مسموم نماید و برای  فریب  افکار عمومی شیعیان وعلاقمندان صحنه ای بوجود آورد و پزشکان را برای معالجه آن حضرت گسیل داشت وخود مرتب به عیادت واحوال پرسی حضرت می شتافت ولی سم آثار خود را در وجود آنحضرت باقی گذاشت تا اینکه بعد از هشت روز بستری شدن در هشتم ماه ربیع الاول سال 260 هجری به سرای جاودان شتافت .

احادیثی از آن حضرت:

عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است.

در مقام ادب همین بس که آنچه برای دیگران نمی پسندی، خود از آن دوری کنید.

مومن برای مومن برکت و برای کافر، اتمام حجت است.

تواضع و فروتنی نعمتی است که بر آن حسد نبرند.

 اظهار شادی نزد غمدیده، از بی ادبی است.

منابع:کتاب های تاریخ اسلام